Dominikański kalendarz liturgiczny

35,00 

Od 2019 roku przygotowujemy Dominikański kalendarz liturgiczny na potrzeby Zakonu Kaznodziejskiego i Rodziny dominikańskiej. Dbamy o dopracowanie go w każdym szczególe, aby był wygodnym narzędziem w dbaniu o piękno celebracji we wspólnotach dominikańskich.

  

  • Opis

    Opis produktu

    Od 2019 roku przygotowujemy Dominikański kalendarz liturgiczny na potrzeby Zakonu Kaznodziejskiego i Rodziny dominikańskiej. Dbamy o dopracowanie go w każdym szczególe, aby był wygodnym narzędziem w dbaniu o piękno celebracji we wspólnotach dominikańskich. Kolejne wydanie ukazuje się w pierwszej połowie grudnia roku poprzedzającego.

    Tak jak w ubiegłych latach, wspólnoty dominikańskie były zaproszone do zgłaszania zapotrzebowania poprzez formularz internetowy (w październiku 2021), który otrzymali ich przełożeni. Zamówienia można nadal składać przez ten sam formularz (w regularnej cenie, do wyczerpania nakładu). Zamówione kalendarze będzie można odbierać w Sklepie Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego, znajdującym się w krużgankach krakowskiego klasztoru, mniej więcej w połowie grudnia; informację, gdy będą już dostępne, prześlemy mailem. Jeśli nie ma możliwości odbioru osobistego, kalendarze zostaną przesłane na wskazany adres.

    Pozostałych zainteresowanych zapraszamy do składnia zamówień poprzez sklep internetowy.

    Dominikański kalendarz liturgiczny w formie ebooka (tylko plik PDF) można będzie zamówić na tej stronie w grudniu.

    Odpowiedzialny za kalendarz jest o. Dominik Jurczak OP, prowincjalny promotor liturgii
    Redakcja: dr Dominik Jurczak OP, Piotr Andrzej Górski OPs
    Skład, okładka i oprawa graficzna: Joanna Grabarska
    Korekta: Mikołaj Walczak OP
    Koordynator projektu: Michał Wsiołkowski

  • Wstęp na 2022

    Wstęp na 2022

    Wstęp

    Drodzy Bracia i Siostry,

    Z nieukrywaną radością publikujemy Dominikański kalendarz liturgiczny na 2022 rok – przewodnik mający być wyrazem jedności modlitwy dominikanów i tych wszystkich, którzy chcą modlić się razem z nami.

    Użyta przed chwilą liczba mnoga nie jest przypadkowa. Kalendarz bowiem, który trzymacie w dłoniach, nie powstałby, gdyby nie godne podziwu zaangażowanie wielu osób, rozsianych w różnych zakątkach świata. Niech mi wolno będzie rozpocząć właśnie od podziękowań: Piotrowi Andrzejowi Górskiemu (świeckiemu dominikaninowi z Warszawy), Joannie Grabarskiej (graficzce z Gdańska), Michałowi Wsiołkowskiemu (koordynatorowi projektu z Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego z Krakowa) oraz o. Mikołajowi Walczakowi (na co dzień mieszkającemu w Tarnobrzegu). Po kilku latach współpracy mogę zaświadczyć, że to naprawdę zgrany i gotowy do poświęceń zespół!

    W ubiegłym roku nowością była elektroniczna wersja Kalendarza, która spotkała się z życzliwym przyjęciem. Wbrew początkowym obawom, nie obniżyła ona zapotrzebowania na drukowaną wersję Kalendarza. Za wszystkie słowa uznania, wszelkie sugestie i komentarze, w imieniu całego zespołu serdecznie dziękuję.

    Jak to się stało zwyczajem, chciałbym w tym miejscu wspomnieć o kilku „aktualnościach liturgicznych”. Nie jest ich bynajmniej tak mało, co dowodzi, że liturgia stanowi – i powinna stanowić – ważny wymiar naszego życia. Stwierdzenie to naturalnie nie dotyczy jedynie rodziny dominikańskiej, lecz całego Kościoła.

    W kontekście wciąż panującej pandemii koronawirusa oraz związanych z nią obostrzeń po raz kolejny chciałbym zaapelować o staranność i wrażliwość na kwestie liturgiczne. Odnosi się to nie tylko do nieujarzmionej kreatywności, lecz również do poszukiwania jedności w celebracjach, także na poziomie znaku. Punktem wyjścia i punktem odniesienia powinny być obowiązujące przepisy liturgiczne, a nie własne upodobania. Żadna celebracja nie powinna być areną walk czy przepychanek liturgicznych. W takim samym stopniu uwaga ta odnosi się do wszystkich: tak celebransów, jak i wiernych przystępujących do komunii. Każdy z nas powinien być sługą liturgii, a nie jej właścicielem.

    Pozostając w temacie pandemii przypominam, że w ubiegłym roku Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów opublikowała formularz mszalny in tempore universalis contagii. Ma on charakter pokutny, stąd zaleca się, by przy jego użyciu nakładać szaty liturgiczne w kolorze fioletowym. Informacje odnoszące się do tego, kiedy wolno używać formularza „w czasie pandemii”, znajdują się w rubryce przed samym formularzem.

    W kontekście zaplanowanej na początek 2022 roku Kapituły Prowincjalnej, w kalendarzu zostały umieszczone wezwania w intencji pomyślnego jej przebiegu. Zachęcam, by używać ich w trakcie wspólnych jutrzni i nieszporów. Wezwania te są polskim tłumaczeniem Proprium Ordinis Praedicatorum z 1982 roku. Tych samych formularzy będziemy używać do modlitwy o pomyślność Kapituły Generalnej, mającej odbyć się w Meksyku w sierpniu 2022 roku.

    Ostatnie miesiące obfitowały w rozmaitego rodzaju decyzje papieża Franciszka, wśród których znalazły się również beatyfikacje i kanonizacje.

    Zaczynając od tych ostatnich: 24 kwietnia 2021 r. kanonizowana została św. Małgorzata z Città di Castello – tercjarka dominikańska z przełomu XIII i XIV wieku. Do katalogu świętych została wpisana pod datą 13 kwietnia, co koresponduje z jej dies natalis. Zachęcam, aby przy tej okazji zapoznać się z życiorysem św. Małgorzaty: fdol.pl/castello.

    W polskim kontekście mieliśmy kilka beatyfikacji, ważnych dla życia Kościoła w Polsce. I tak beatyfikowani 12 września: bł. Elżbieta Róża Czacka będzie wspominana 19 maja, a bł. kard. Stefan Wyszyński 28 maja (w rocznicę śmierci). Beatyfikowany 20 listopada ks. Jan Macha wspominany będzie natomiast 2 grudnia.

    Z pozostałych nowości warto odnotować zmianę tytułu obchodu pod datą 29 lipca: wspomnienie św. Marty stało się wspomnieniem świętych Marty, Marii i Łazarza. Oznacza to w konsekwencji także zmianę tekstów formularzy mszalnych.
    Grono doktorów Kościoła zasiliło trzech kolejnych świętych: Grzegorz z Nareku (27 lutego), Jan z Avila (10 maja) i Hildegarda z Bingen (17 września). Ich wspomnienia liturgiczne pozostają ad libitum.

    Papież Franciszek ustanowił także Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych, mający przypadać na ostatnią niedzielę lipca. Po raz pierwszy ten dzień obchodzony był w 2021 r.

    Nastąpiła zmiana w obchodach Światowych Dni Młodzieży na poziomie diecezjalnym. Dotychczas odbywały się one w Niedzielę Palmową, a obecnie zostały przeniesione na ostatnią niedzielę roku kościelnego, to znaczy na niedzielę Chrystusa Króla.

    Wśród dokumentów papieskich odnoszących się bezpośrednio do liturgii wypada odnotować zwłaszcza dwa: motu proprio Spiritus Domini z 10 stycznia 2021 r. na temat dopuszczenia osób płci żeńskiej do urzędowej posługi lektoratu i akolitatu oraz motu proprio Traditionis custodes z 16 lipca 2021 r. w sprawie stosowania liturgii rzymskiej poprzedzającej reformę z 1970 roku. Od razu należy dodać, że oba dokumenty domagają się dalszych doprecyzowań i rozporządzeń.

    I tak, w przypadku pierwszego – dotyczącego posługi kobiet w liturgii – należy oczekiwać, że odpowiednie decyzje zapadną na poziomie Konferencji Episkopatu Polski. W kontekście naszych dominikańskich celebracji dokument ten warto odczytać jako dowartościowanie posługi lektora i akolity, zwłaszcza w trakcie wspólnych Eucharystii. Nie mają być one przykrym obowiązkiem, do którego koniecznie zaprzęgnąć trzeba świeckich uczestników liturgii, lecz przywilejem i posługą. Mają być swoistego rodzaju formą życia i duchowości, jaka prowadzi nas wszystkich do pełniejszego i piękniejszego celebrowania Eucharystii.

    Odnośnie do Traditionis custodes, pojawiło się już sporo komentarzy i w wielu diecezjach zapadły pierwsze decyzje. Dokument ten bowiem daje kompetencje, a wręcz nakazuje biskupowi diecezjalnemu uregulować kwestie celebracji „mszy przedsoborowych”, to znaczy z użyciem mszałów sprzed 1970 roku. Innymi słowy, Traditionis custodes odnosi się do mszy celebrowanych z udziałem wiernych na stałe. Warto w tym miejscu wyartykułować, a czynię to także jako prowincjalny promotor liturgii, że obok decyzji papieża czy lokalnego biskupa sprawę celebracji dominikanów reguluje Statut Polskiej Prowincji: „Kościoły nasze winny świecić przykładem starannie sprawowanej liturgii w jej odnowionej przez Sobór Watykański II postaci” (SPP, n. 10). W tym kontekście, powtórzmy, motu proprio papieża Franciszka dotyka nas – polskich dominikanów – wyłącznie pośrednio. W grę wchodzą także decyzje podjęte przez wcześniejsze kapituły prowincjalne.

    Na koniec dwie „nieregularności”, z jakimi będziemy mieli do czynienia w 2022 roku. Pierwsza dotyczy kolizji dwóch uroczystości przypadających 24 czerwca: Najświętszego Serca Pana Jezusa i narodzenia św. Jana Chrzciciela. W zaistniałej sytuacji watykańska Kongregacja zdecydowała, by drugą uroczystość świętować dzień wcześniej, 23 czerwca. Druga natomiast dotyczy uroczystości św. Wojciecha, patrona Polski. Ze względu na oktawę Wielkanocy, uroczystość ta została przeniesiona na wtorek 26 kwietnia.

    Po tej serii rozmaitych informacji nie pozostaje mi nic innego niż życzyć, by Dominikański kalendarz liturgiczny na 2022 rok służył zbudowaniu nas wszystkich!

  • Wstęp na 2021

    Wstęp na 2021

    Wstęp

    Drodzy Bracia i Siostry,

    kolejny raz mam zaszczyt i radość oddać do Waszych rąk Dominikański kalendarz liturgiczny.

    Każdy zajmujący się sprawami liturgii doskonale wie, że kalendarz to coś znacznie więcej niż „praktyczny podręcznik”, by nie zgubić się w gąszczu liturgicznych informacji, lecz to znak jedności dominikańskiej modlitwy, przy zachowaniu różnorodności form życia, posług czy zaangażowań. Jedynie w taki sposób możemy stworzyć Rodzinę Dominikańską, oddającą się Bogu i posłudze Słowa. Jestem głęboko przekonany – potwierdzają to także liczne „informacje zwrotne” – że Dominikański kalendarz liturgiczny jest namacalnym tego świadectwem.

    Bez wątpienia ostatni czas i pandemia koronawirusa nie należał do najprostszych, także w wymiarze liturgicznym. Wielokrotnie zostaliśmy przymuszeni do niełatwych decyzji, poszukiwania rozwiązań ad hoc, rezygnując z codziennych posług lub znacząco je modyfikując. Jako prowincjalny promotor liturgii chciałbym podziękować, że pomimo trudnych warunków, często przy braku jednoznacznych wskazówek czy podpowiedzi, nie zabrakło umiłowania liturgii oraz poszukiwania teologicznego sensu celebracji. Sposób, w jaki sprawujemy liturgię, to także forma świadectwa i głoszenia! To jednak, co w sposób nieprzewidziany wybiło nas z codzienności, powinno stać się szansą na odnowę. Mowa o rozmaitych aspektach liturgicznego dominikańskiego życia, by wspomnieć wyłącznie o mszy konwentualnej, do refleksji nad którą zachęcała nas ostatnia Kapituła Prowincjalna. Niech mi wolno będzie Was zachęcić, by czas powrotu do „nowej normalności” potraktować również jako liturgiczne wyzwanie!

    Pozwólcie, że wzorem ubiegłego roku wspomnę o kilku „aktualnościach liturgicznych”.

    Po pierwsze, w kontekście panującej pandemii koronawirusa, Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów opublikowała formularz mszalny „w czasie pandemii” (in tempore universalis contagii). Ponieważ ma on charakter pokutny, Kongregacja zaleca, by używać szat liturgicznych w kolorze fioletowym. Informacje odnoszące się do tego, kiedy wolno używać formularza, znajdują rubryce przed samym formularzem.

    Po drugie, w kalendarzu umieszczone zostały modlitwy za jednostki Zakonu oraz Rodzinę dominikańską, do których zachęca ostatnia Kapituła Generalna w Bien Hoa. Proponuję, by intencje dołączać do modlitw w trakcie wspólnotowych jutrzni lub nieszporów. Dominikański Ośrodek Liturgiczny dla wszystkich członków Rodziny Dominikańskiej przygotował wkładki do tzw. brewiarza; można je nabyć w sklepie, znajdującym się przy wejściu na krużganki w krakowskim klasztorze. Przy okazji zachęcam do zakupów, wspierając tym samym pracę instytucji naszej Prowincji.

    Po trzecie, jako że na początku 2022 roku ma odbyć się Kapituła Prowincjalna, stąd nie może zabraknąć modlitwy w intencji pomyślnego jej przebiegu. Zazwyczaj modlitwa ta zaczyna się z chwilą zwołania Kapituły przez Prowincjała. Proprium Ordinis Praedicatorum z 1982 proponuje na taką okazję dołączanie wezwań w trakcie wspólnych jutrzni i nieszporów. Polskie tłumaczenie, za które podziękowania należą się o. Mirosławowi Wylęgale, zostały umieszczone w kalendarzu.

    Po czwarte, wewnątrz znajdziecie zaktualizowany Kalendarz Polskiej Prowincji Dominikanów. Zatwierdzony on został 5 listopada 2020 roku przez Radę Prowincji (Reg. Prow. 500/20) i przesłany do aprobaty przez Radę Generalną Zakonu oraz do „recognitio” przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Procedura ta jest konieczna do przygotowania i wydania nowych ksiąg liturgicznych Polskiej Prowincji, na które od lat czekamy.

    Po piąte, Konferencja Episkopatu Polski zatwierdziła tekst Litanii loretańskiej oraz ujednoliciła niektóre z dobrze znanych i często używanych modlitw. Intencją tych, którzy prosili o takie zatwierdzenie, była próba utrzymania jednomyślności we wspólnej modlitwie, tak, by wierni uczęszczający do naszych kościołów mogli swobodnie przemieszczać się między nimi.

    Po szóste, 5 października 2020 roku Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów uznała św. Jana Pawła II za patrona województwa małopolskiego. Z liturgicznego punktu widzenia oznacza to, że dzień jego wspomnienia (22 października) w niektórych z naszych kościołów obchodzony będzie w randze uroczystości. Również jako uroczystość – na wniosek sióstr i zgodnie z postanowieniem Prowincjała – mniszki z Radoń będą celebrować Najświętszą Matkę Różańcową (7 października) w swojej kaplicy w randze uroczystości.

    Tak jak w ubiegłych wydaniach, Dominikański kalendarz liturgiczny został wyposażony w teksty, których brak w polskich wydaniach ksiąg liturgicznych. Zachęcam do pobierania i samodzielnego drukowania przygotowanych formularzy, pamiętając jednak, że Kalendarz nie jest księgą liturgiczną. Przed każdym z okresów liturgicznych umieszczone zostały komentarze, by służyły pomocą w przygotowywaniu liturgii, dodano także „ogłoszenie świąt” (Annuntiatio Festorum) na uroczystość Objawienia Pańskiego (6 stycznia) oraz zatwierdzone teksty na Wigilię Zesłania Ducha Świętego, organizowaną przy wielu naszych klasztorach. Zaznaczone zostały również niektóre z „okrągłych” jubileuszy (święceń i profesji), by nie zapomnieć o modlitwie za siebie nawzajem.

    Na koniec niech mi wolno będzie podziękować wszystkim zaangażowanym w powstanie Kalendarza: Piotrowi A. Górskiemu z Warszawy, Joannie Grabarskiej z Gdańska, Michałowi Wsiołkowskiemu (koordynatorowi projektu) i br. Mikołajowi Walczakowi z Krakowa oraz całemu zespołowi Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego. Wydanie tak pięknego i funkcjonalnego kalendarza, bez tej szerokiej współpracy, po prostu nie byłoby możliwe.

    Niech zatem Dominikański kalendarz liturgiczny na 2021 rok służy zbudowaniu wszystkich!

    Dominik Jurczak OP
    prowincjalny promotor liturgii

    (fragmenty wstępu)

     

  • Wstęp na 2020

    Wstęp na 2020

    Wstęp

    Drodzy Bracia i Siostry,

    Z radością oddaję do Waszych rąk wydanie Dominikańskiego kalendarza liturgicznego na 2020 rok. Cieszę się, że ubiegłoroczna edycja – odświeżona i poszerzona – spotkała się z tak życzliwym przyjęciem. Dla mnie, jako promotora liturgii w Polskiej Prowincji, to wyraźny sygnał, że Dominikański kalendarz liturgiczny wpisuje się w potrzeby Rodziny Dominikańskiej, że wspomaga jej modlitewną jedność, stając się pomocą i przewodnikiem po celebracjach. Tegoroczne wydanie zostało przygotowane w podobnej optyce, za co podziękowania należą się sporej grupie osób: zaczynając od Joanny Grabarskiej i Piotra A. Górskiego, przez br. Mikołaja Walczaka z Krakowa, a skończywszy na zespole Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego. Bez tej szerokiej współpracy i zaangażowania wydanie tak pięknego i funkcjonalnego Kalendarza po prostu nie byłoby możliwe.

    W ubiegłorocznym wstępie starałem się zwrócić uwagę na specyfikę dominikańskich celebracji, w szczególności na problematykę klasztornych kalendarzy oraz sposobu ich przygotowania, co zazwyczaj budziło i budzi sporo emocji. Jako że nadal napływają do mnie pytania w tej kwestii, odsyłam do zamieszczonych tam wskazówek; a w razie niejasności służę pomocą.

    W tym roku chciałbym rozpocząć od kilku „nowości liturgicznych”, których – jak się okazuje – wcale nie tak mało.

    Po pierwsze, od kilku miesięcy mamy nowy kalendarz Zakonu, zatwierdzony przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów oraz promulgowany przez generała Zakonu. W praktyce oznacza to kilka zmian, jak, między innymi, obniżenie rangi celebracji św. Alberta Wielkiego (15 listopada) ze święta do wspomnienia, czy reorganizację wspomnień świętych dominikańskich, by rzeczywiście w całym Zakonie odpowiadały kryterium powszechności oraz pokrywały się z datami narzuconymi przez kalendarz rzymski. Niektóre ze wspomnień, które dotychczas funkcjonowały jako obowiązkowe, stały się celebracjami ad libitum.

    W konsekwencji nieznacznym modyfikacjom ulec musiał kalendarz Polskiej Prowincji, także dlatego, że od ostatniej edycji mamy dwa nowe dominikańskie domy: Jamna i Lednica. Warto jednocześnie zaznaczyć, że tak uaktualniony kalendarz Prowincji otwiera drogę do zakończenia prac nad lekcjonarzem i mszałem dominikańskim, o tłumaczenie i zatwierdzenie którego upominają się ostatnie kapituły prowincjalne. Nie jest to droga prosta, a zaktualizowany kalendarz Prowincji to krok konieczny.

    Oczywiście nie sposób w tym miejscu przemilczeć kilku zmian wprowadzonych przez papieża Franciszka. Mniej istotnymi są wspomnienia ad libitum dodane do kalendarza rzymskiego: św. Pawła VI, papieża (w Kościele powszechnym przypada 29 maja, w diecezjach polskich 27 maja) oraz Najświętszej Maryi Panny Loretańskiej (10 grudnia). Większe znaczenie ma motu proprio Aperuit illis, w którym papież ustanowił trzecią niedzielę okresu zwykłego niedzielą Słowa Bożego. W 2020 roku przypadnie ona 26 stycznia. Z założenia ma być ona poświęcona celebracji, refleksji oraz krzewieniu Słowa Bożego w Kościele, podkreślając jego ekumeniczny wymiar. Zapraszam do lektury całego dokumentu (link można znaleźć przy dniu 26 stycznia). Przy okazji zachęcam nie tyle do aktywizmu liturgicznego, mającego dać upust kreatywności liturgicznej, zwłaszcza podczas mszy świętej, ile do tego, by przyjąć odmienną optykę, by zastanowić się, jak rzeczywiście wesprzeć celebrację eucharystyczną bez niepotrzebnego jej deformowania. Dobrym rozwiązaniem mogą być grupy dzielenia Słowem przed niedzielną Eucharystią, na wzór lectio divina, także wewnątrz dominikańskich wspólnot jako forma przygotowania do homilii, czy umieszczenie księgi Pisma Świętego w wejściu do kościoła, tak by służyło wszystkim poza samą celebracją. Podobnych rozwiązań, wspierających krzewienie Słowa Bożego, można sobie wyobrazić więcej.

    Skoro o Słowie Bożym mowa, warto zwrócić uwagę, że w tegorocznej edycji Dominikańskiego kalendarza liturgicznego odnośniki do czytań (tzw. sigla) podano według nowych wydań lekcjonarza: tomy I-V wydanie z 2015 roku, tom VI z 2019 roku. Ma to swoje znaczenie, bowiem w niektórych celebracjach zmienione zostały całe czytania; starsze wydania lekcjonarza, zostawiając na boku kwestię tłumaczeń, nie są do końca aktualne.

    Tak jak ubiegłym razem Dominikański kalendarz liturgiczny wyposażony został w teksty, których brakuje w polskich wydaniach ksiąg liturgicznych, bo, na przykład, zostały zatwierdzone po ich publikacji. Zachęcam do pobierania i samodzielnego wydrukowania odpowiednio przygotowanych formularzy; przypomnę, że sam Kalendarz nie jest księgą liturgiczną. Przed każdym z okresów liturgicznych umieszczone zostały komentarze, by służyły pomocą w przygotowywaniu liturgii, dodano także „ogłoszenie świąt” (Annuntiatio Festorum) na uroczystość Objawienia Pańskiego (6 stycznia) oraz zatwierdzone teksty na Wigilię Zesłania Ducha Świętego, organizowanej przy wielu naszych klasztorach. Zaznaczone zostały również niektóre z „okrągłych” jubileuszy (święceń i profesji), by nie zapomnieć o modlitwie za siebie nawzajem.

    Niech zatem kolejna odsłona Dominikańskiego kalendarza liturgicznego służy nam wszystkim!

    Dominik Jurczak OP
    prowincjalny promotor liturgii
    (fragmenty wstępu)

     

  • Wstęp na 2019

    Wstęp na 2019

    Wstęp

    „Dominikański kalendarz liturgiczny” na 2019 rok w niektórych miejscach nazywany jest przewodnikiem. W rzeczy samej, takie jest zadanie naszego Kalendarza: ma służyć pomocą tym, którzy – mniej lub bardziej – związani są z Zakonem Kaznodziejskim oraz z jego liturgią. Oznacza to, że nie jest to „książka” jedynie dla braci, mniszek czy świeckich dominikanów, co oczywiste i naturalne; ma on stanowić i de facto stanowi punkt odniesienia dla całej bogatej Rodziny Dominikańskiej związanej z Zakonem Kaznodziejskim, by wspomnieć w tym miejscu jedynie o zgromadzeniach sióstr dominikanek lub niemałej grupie anonimowych osób, chcących pozostawać w jedności z Polską Prowincją. To ogromny dar i moc płynąca ze wspólnej i jednomyślnej modlitwy, która przez osiem wieków charakteryzowała dominikańską liturgię.

    „Dominikański kalendarz liturgiczny” na 2019 rok został przygotowany w oparciu o te same kryteria, co we wcześniejszych latach: ma on być wyrazem liturgicznej jedności naszej Prowincji, uwzględniając także wszystkich, którzy przyznają się do łączności modlitewnej z nami. Dlatego w tegorocznym wydaniu kalendarza znalazły się celebracje własne sióstr dominikanek, które odwołują się i korzystają z naszych rozwiązań. Niekwestionowaną różnicą w stosunku do wcześniejszych lat jest mniejsza ilość wspomnień obowiązkowych wynikających z nowej wersji „Kalendarza liturgicznego Prowincji Polskiej”, przyjętego przez Radę Prowincji 30 października 2018 roku ad experimentum. Po ponad 30 latach od zatwierdzenia „Kalendarza liturgicznego Prowincji Polskiej” (5 sierpnia 1987 roku) konieczna była rewizja, biorąca pod uwagę m.in. zmiany w „Kalendarzu liturgicznym całego Zakonu Kaznodziejskiego” czy modyfikacje strukturalne Prowincji (nowe klasztory, restrukturyzacja Zakonu itd.). W konsekwencji, zmniejszyła się liczba wspomnień obowiązkowych, jednak – dokładnie tak jak to było dotychczas – każdy klasztor ma możliwość celebrowania wspomnień dowolnych. Decyzja dotycząca tego, czy celebrować, czy nie, pozostaje w kompetencji przeora (liturgisty) danego klasztoru. Należy jednak uważać, by nie doprowadzić do sytuacji, gdy nasze liturgie będą nieustannym wspominaniem świętych i błogosławionych, zwłaszcza w okresach szczególnych jak Adwent czy Wielki Post.

    W tegorocznym wydaniu „Dominikańskiego kalendarza liturgicznego” zreorganizowana została część wstępna, zostały dodane komentarze przed każdym z okresów liturgicznych, by służyły pomocą w przygotowywaniu liturgii oraz „ogłoszenie świąt” (Annuntiatio Festorum) do wykorzystania przy okazji uroczystości Objawienia Pańskiego (6 stycznia). W samym kalendarzu umieszczone zostały niektóre z „okrągłych” jubileuszy (święceń czy profesji), by nie zapomnieć o modlitwie za siebie nawzajem. Na samym końcu znaleźć można pieśni, skomponowane na „Rok pokory”, w ramach przygotowania do Jubileuszu 800-lecia erygowania naszej Prowincji.

    Na koniec, niech mi będzie wolno wyrazić radość z faktu, że tegoroczny „Dominikański kalendarz liturgiczny” zrealizowany został w ramach Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego, który po ostatniej Kapitule Prowincjalnej stał się w pełni jedną z instytucji Prowincji.

    Dominik Jurczak OP
    prowincjalny promotor liturgii
    (fragmenty wstępu)

Może spodoba się również…