W środę popielcową, 18 lutego 2015 r. o. Tomasz Grabowski wygłosił konferencje duchowe podczas dnia skupienia Konwentu oo. Paulinów na Skałce i kleryków paulińskiego Wyższego Seminarium Duchownego, przewodniczył także wieczornej Mszy św. w bazylice św. Michała Archanioła.
Pierwsza konferencja odpowiadała na pytanie: „Co zrobić, by nie stracić motywacji do nawrócenia, która towarzyszy nam w pierwszych dniach Wielkiego Postu?”. Ojciec Tomasz zauważył, że umartwienia i praktyki charakterystyczne dla tego czasu nie powinny być podejmowane wyłącznie z poczucia obowiązku i przyzwyczajenia. Jeśli ktoś uczciwie odpowie na pytanie dlaczego się chce umartwiać, ma szansę odnaleźć właściwą motywację do nawrócenia. Druga natomiast omawiała kolejne etapy nawrócenia. By o nich opowiedzieć, rekolekcjonista komentował 4 rozdział Ewangelii według świętego Jana.
Podczas wieczornej Mszy św., w której także uczestniczyli mieszkańcy klasztoru, o. Tomasz wygłosił homilę, poświęconą tematowi pokory i pokuty, jako postawach gwarantujących zachowanie łaski. Przypomniał o wartości pokory, która zwracając wzrok na nasze słabości, przypomina o potrzebie proszenia Boga o pomoc w duchowej walce z pokusami. Natomiast wierni zgromadzeni w kościele zachęceni zostali do poświęcania Bogu 1% czasu każdego dnia, tj. 14 minut i 24 sekundy.
Zakon Paulinów powstał w XIII w. na ziemi węgierskiej. Pierwszą paulińską wspólnotę zgromadził, z rozproszonych po lasach i grotach skalnych pustelników, Bartłomiej, biskup Pecs. Niemal równocześnie bł. Euzebiusz, kanonik kapituły katedralnej w Ostrzyhomiu, wybudował dla pustelników klasztor z kościołem Św. Krzyża na Górze Pilis. Ta wspólnota obrała za swojego głównego patrona Św. Pawła z Teb, pierwszego ze znanych w tradycji pustelników, żyjącego na pustyni w Egipcie na przełomie III i IV wieku. Z czasem nastąpiła unia między obu wspólnotami i przyjęły one regułę św. Augustyna.
Do Polski z Węgier, z klasztoru Marianosztra (Nasza Maria) sprowadził paulinów książę Władysław Opolczyk. Paulini przybyli w 1382 roku do Częstochowy, otrzymując wzgórze jasnogórskie wraz z niewielkim kościołem pod wezwaniem Matki Bożej, gdzie wkrótce umieścili, od wieków otaczany wielką czcią Cudowny Wizerunek Matki Najświętszej, przywieziony z Bełza. W 1472 roku kanonik krakowski Jan Długosz w trosce o podupadające wówczas sanktuarium św. Stanisława na Skałce, postanowił przekazać je w ręce zakonników. Spośród wielu zgromadzeń wybrał właśnie Zakon św. Pawła Pierwszego Pustelnika, który do dziś strzeże tego miejsca.
fot. br. Zbigniew Karpowicz OSPPE, WSD Zakonu Paulinów
